Czym jest anhydryt?
Anhydryt a wylewka anhydrytowa
Potocznie mówiąc „anhydryt” mamy na myśli wylewkę samopoziomującą tworzącą podkład podłogowy. Wylewka jednak nie składa się z samego anhydrytu. Poza nim głównymi składnikami wylewki są piasek i woda, a anhydryt pełni tutaj rolę spoiwa. Po połączeniu tych składników otrzymuje się produkt o właściwościach samopoziomujących, tworzący duże bezfugowe powierzchnie, pozbawiony wewnętrznych napięć oraz niezmieniający kształtu podczas zastygania. Dzięki tym zaletom anhydryt trafił do wnętrz naszych domów w formie posadzki. Za sprawą wysokiej przewodności cieplnej jest szczególnie zalecany jako materiał na jastrychy grzewcze (ogrzewanie podłogowe).
Anhydryt okiem chemika
Z chemicznego punktu widzenia anhydryt to nic innego jak bezwodna forma siarczanu wapnia. Określenie „bezwodna forma” jest tutaj bardzo ważne, gdyż uwodnione formy tego związku tworzą substancje o odmiennych właściwościach. Dla przykładu dwuwodna forma siarczanu wapnia to zwykły gips.
Pierwsze zastosowania anhydrytu
Podobnie jak wapno był znany już w starożytności, o czym świadczą liczne znaleziska archeologiczne. W starożytnym Egipcie był używany nie tylko jako zaprawa murarska. Po użyciu go jako tynku i wyrównaniu nim ścian stanowił doskonały podkład do tworzenia malowideł i hieroglifów.
Rodzaje anhydrytu
W budownictwie dostępne są 3 rodzaje anhydrytu służącego do produkcji wylewek. Jeden z nich to anhydryt naturalny, który jest kopaliną, czyli związkiem występującym w środowisku naturalnym. Pozostałe dwa to anhydryt syntetyczny i termiczny, które zostały wytworzone sztucznie przez człowieka. Pierwszy w procesach syntezy chemicznej, a drugi w skutek przetworzenia odpadów pochodzących z oczyszczania spalin przemysłowych.
UWAGA! Na stronach firm wykonujących wylewki anhydrytowe często spotkać się można z artykułami dotyczącymi rodzajów anhydrytu. Opisują oni błędnie, że anhydryt podzielić można na takie rodzaje, jak C20-F4 lub C25-F5. Prawdą jest, że nie są to rodzaje anhydrytu, a klasy wytrzymałości wylewki. Nie zależą one od rodzaju zastosowanego anhydrytu, a od procentowej zawartości spoiwa anhydrytowego, którą zawiera wylewka. Kolokwialnie mówiąc informują „ile anhydrytu w anhydrycie”. Im większy procentowy udział anhydrytu w wylewce, tym wyższa wytrzymałość.
Anhydryt naturalny
Wszystkie znane naturalne złoża anhydrytu powstały w wyniku odparowywania morskich wód, bądź wód słonych jezior. Osad siarczanu wapnia pod wpływem temperatury wyższej niż 35° C i w obecności chlorku sodu (soli morskiej) przechodzi w bezwodną formę czyli anhydryt. Poniżej tej temperatury tworzy sie gips, dlatego pokładom anhydrytu bardzo często towarzyszą pokłady gipsu. Poza tym w złożach anhydrytu znaleźć można nieliczne domieszki takich minerałów jak: hality, kalcyty i dolomity. W Europie największe złoża anhydrytu występują w Austrii, Danii, Francji, Szwajcarii i Niemczech. W Polsce występuje on w okolicach Lwówka Śląskiego (Niwnice – kopalnia Nowy Ląd), Inowrocławia, Kłodawy, Lubania. Złoża te powstawały w okresie 240 – 200 mln lat temu.
Naturalny anhydryt do produkcji posadzek czerpie się jedynie z najczystszych pokładów kopalnianych. Po wydobyciu skały anhydrytowe należy rozłamywać, kruszyć i mielić do uzyskania pyłu o średnicy cząstki nie większej niż 0,06 mm. Następnie w mieszalnikach dodaje się niezbędne składniki, które czynią naturalny anhydryt gotowym produktem na posadzkę.
Anhydryt syntetyczny
Anhydryt syntetyczny otrzymywany jest jako drugi produkt w przemysłowym procesie produkcji kwasu fluorowodorowego. Do jego powstania wykorzystywany jest minerał zwany fluorytem. Podczas reakcji fluorytu z kwasem siarkowym, w temperaturze pomiędzy 300 a 600°C w piecu rotacyjnym, otrzymuje się kwas fluorowodorowy oraz czystą bezwodną formę siarczanu wapnia czyli anhydryt. By stał się gotowym produktem na posadzkę wymaga jedynie przemielenia i wymieszania z odpowiednimi składnikami.
Anhydryt termiczny
Półproduktem na drodze produkcji anhydrytu termicznego jest REA-gips. Powstaje on w procesach odsiarczania spalin (pochodzących z elektrowni węglowych bądź z kotłów przemysłowych) metodą mokrą – wapniakową. Metoda ta polega na przechwytywaniu dwutlenku siarki podczas kontaktu spalin z wodną zawiesiną gipsu i zmielonego wapienia. Kontakt następuje w kolumnach kominowych podczas natrysku. W tym procesie spaliny zostają oczyszczone o niemal 99%, a z substancji wychwyconych przez filtry powstaje REA-gips.
W dalszym etapie otrzymany REA-gips poddaje się procesowi kalcynacji. Podczas kalcynacji REA-gips zostaje podgrzany do temperatury ok. 800°C. W tej temperaturze gips całkowicie uwalnia chemicznie przyłączoną do niego wodę i powstaje jego bezwodna forma zwana anhydrytem termicznym. W kolejnych etapach anhydryt należy studzić, mielić i wymieszać z odpowiednimi reagentami, by otrzymać gotowy materiał do produkcji posadzki.
Wykonawcy w Polsce najczęściej oferują wylewki na bazie tego rodzaju anhydrytu, gdyż jako produkt przeznaczony do utylizacji jest on najtańszy. Można go łatwo rozpoznać po beżowo-różowym kolorze.
I am text block. Click edit button to change this text. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.
